piątek, 27 kwietnia 2018

Dom Modlitwy w Apia, Samoa

Witajcie,

W dzisiejszej duchowej podróży wędrujemy do Samoa, jednej z wysp Pacyfiku, gdzie w stolicy tego kraju - mieście Apia znajduje się kolejny Dom Modlitwy.

Świątynia macierzysta wysp Pacyfiku w Samoa – podobnie do Świątyń w Ugandzie, Panamie i Australii – jest położona na wysokiej elewacji w pobliżu najbardziej zaludnionego miejsca tego kraju. Teren w Tiapapata na Wyspie Upolu góruje nad miastem Apia oddalonym o około 14.5 kilometra i położonym na wybrzeżu. Posiadłość Świątyni składa się z blisko dziewięciu hektarów i znajduje się na wysokości około sześciuset metrów nad poziomem morza.


Kamień węgielny tejże Świątyni został położony 27 stycznia 1979 roku przez Rękę Sprawy Bożej Rúhíyyih Rabbani, reprezentującą Powszechny Dom Sprawiedliwości, jak również przez Jego Wysokość Susuga Malietoa Tanumafili II, władcę Samoa, który jako pierwsza rządząca głowa państwa na świecie został Bahaitą. Zarówno Rúhíyyih Rabbani, jak i Jego Wysokość Susuga Malietoa uczestniczyli również w poświęceniu Domu Modlitwy 1 września 1984 roku. 




Architekt Hossein Amanat — Kanadyjczyk Irańskiego pochodzenia, który w późniejszym czasie zaprojektował wiele z budynków w Światowym Centrum Wiary Baha’i w Hajfie w Izraelu — wykorzystał formę dachu tradycyjnego samoańskiego domu, zwanego „fale”, jak również otwarty plan samego „fale” w formułowaniu projektu Świątyni. Biała, wyłożona mozaiką z kopuła spoczywa na szczycie dziewięciu par przypór pokrytych importowanym australijskim granitem w delikatnych odcieniach czerwieni.


Poprzez użycie nowoczesnych technologii konstrukcyjnych, dziewięć żeber kopuły wykonanych z lustrzenego szkła, pełne wdzięku łukowate okna, oraz szeroki obszar przeszklenia nad każdym portalem pozornie przyciąga światło przez samą strukturę i zapewnia opalizujący efekt, gdy budynek jest oświetlony w nocy. Powłoka kopuły i struktura wewnętrzna są wykonane z białego, zbrojonego betonu, o miękkiej teksturze i zaakcentowane rodzimą stolarką z drewna ifilele. Podłoga jest wykonana z ciepło-czerwonych kamiennych płytek. Budynek spoczywa na podwyższonej podstawie i mierzy trzydzieści jeden metrów od piwnicy do szczytu kopuły.


Główna sala mieści pięćset osób; wspornikowa antresola, która otacza salę główną po obwodzie, zapewnia dodatkowe siedzenia dla dwustu osób, łącznie z chórem. Na wierzchołku kopuły żebra zbiegają się, tworząc wzór ze światła, w środku którego znajduje się symbol Największego Imienia. Cytaty z pism Bahá'u'lláha są wyryte nad drzwiami i na ozdobnych drewnianych panelach wewnątrz Domu Modlitwy.


Materiały budowlane zostały sprowadzone z wielu części Pacyfiku: cement i stal z Japonii i Nowej Zelandii; granit z Australii; biały agregat z maleńkiej wyspy Niue; i biały piasek z Nowej Zelandii.



Na terenie świątyni znajdują się rozległe ogrody z ponad sześćdziesięcioma gatunkami rodzimych roślin i drzew; centrum dla odwiedzających na otwartym planie z dużą salą na spotkania, księgarnią i biurem przewodników świątynnych; rezydencja dozorcy; i Centrum Narodowe. Poza regularnym cotygodniowym programem modlitewnym z udziałem wybitnego samoańskiego chóru, w Domu Modlitwy odbywają się każdego roku specjalne uroczystości z takich okazji, jak Dzień Narodów Zjednoczonych i Międzynarodowy Dzień Kobiet.



sobota, 7 kwietnia 2018

Dom Modlitwy w Panamie, Panama

Witam Was serdecznie,

Zapraszam gorąco na podróż do Ameryki Centralnej do państwa Panama i miasta o tejże samej nazwie, aby razem  poznać nieco bliżej kolejny Dom Modlitwy. 



Poczynając od roku 1963 Powszechny Dom Sprawiedliwości kontynuował plany budowania kontynentalnych Domów Modlitwy. Następny szereg wzniesionych Świątyń odzwierciedla rozrost Wiary Baha’i w drugiej połowie dwudziestego wieku w Ameryce Centralnej, na Wyspach Pacyfiku, i nasubkontynencie indyjskim. Powszechny Dom Sprawiedliwości zawarł konstrukcję „Miejsca Świtania Wspominania Boga” w Panamie wśród międzynarodowych celów swego Planu Dziewięcioletniego w latach 1964-1973, a budowę Domów Modlitwy w Indiach i na wyspie Samoa w Planie Pięcioletnim w latach 1974-1979.

Świątynia macierzysta Ameryki Łacińskiej stoi wysoko na wzgórzu Cereo Sonsonate, na wysokości 225 metrów n.p.m., jedenaście kilometrów na północ od miasta Panama w Panamie. Teren mieści w sobie 11.6 hektarów i zapewnia malownicze widoki na miasto Panama i na morze. Kamień więgielny tejże Świątyni został położony przez Rękę Sprawy Bożej Rúhíyyih Rabbani 8 października 1967 roku. Budowa rozpoczęła się ponad dwa lata później, 1 grudnia 1969 roku, a Świątynia została dedykowana do oficjalnego użytku 29 i 30 kwietnia 1972 roku. Powszechny Dom Sprawiedliwości był reprezentowany na uroczystości otwarcia przez Rúhíyyih Rabbani. 





Powszechny Dom Sprawiedliwości wybrał na budowę Świątyni, z ponad pięćdziesięciu międzynarodowych prac zgłoszonych do rozpatrzenia, innowacyjny projekt, dzieło brytyjskiego architekta Petera Tillotsona. Robert W. McLaughlin, dziekan Szkoły Architektonicznej Uniwersytetu w Princeton, zaoferował swoją pomoc Powszechnemu Domowi Sprawiedliwości jako konsultant architektoniczny projektu. 




Paraboliczna kopuła Świątyni wybudowana na zasadzie skorupki jest osiągnięciem, które zależało od nowej w tamtym okresie technologii. Projekt strukturalny kopuły powstał przy użyciu technologii komputerowej, i był rezultatem zastosowania skrajnej cienkości warstwy materiału, tylko około dziesięciu centymetrów, oraz innych nowych materiałów i technik. Beton kopuły został położony używając techniki zwanej procesem Gunite, zastosowanej w Panamie po raz pierwszy. Proces ten polega na tym, że suchy piasek oraz cement przeciska się przez gumowego węża i miesza się z niewielką ilością wody tylko na tyle, aby stworzyć lekko wilgotną betonową mieszaninę. Po wyschnięciu betonu zewnętrzną część kopuły pokryto białymi szklanymi płytkami.



Uwzględniając parny klimat Panamy, otwory w budynku są niezaszklone, pozwalając powietrzu chłodzić atmosferę w środku i dostarczając fantastycznych widoków. Mahoniowe siedzenia spoczywają na lastrykowej podłodze. Abstrakcyjne wzory zrobione z odłamków czerwonego marmuru ozdabiają ściany podtrzymujące kopułę, przypominające wyszukane dekoracje na budynkach starożytnych Ameryk. Dziewięć ozdobnych żelaznych bram prowadzi do przestrzeni wewnętrznej, która może pomieścić 550 osób. 





Na drugiej kondygnacji balkon wychodzi na główne audytorium. Widok wnętrza Domu Modlitwy wyróżnia się dzięki abstrakcyjnemu matematycznemu wzornictwu osiemnastu połaczonych ze sobą żeber, które tworzą dekorację kopuły. Całkowita wysokość budowli ma w przybliżeniu dwadzieścia osiem metrów. 




Kanadyjski architect Siamak Hariri, zauważając wpływ panamskiego Domu Modlitwy na zespół artystów pod jego kierownictwem, który opracowywał projekt Domu Modlitwy w Chile (post o tejże Świątyni już w przygotowaniu), w ten oto sugestywny sposób opisał panamską Świątynię: „Bardzo nam się podoba dyskretne piękno Świątyni w Panamie. Świątynia ta przekracza własne poczucie samej siebie, siedząc majestatycznie, i cicho ale pewnie łącząc się z otaczającym ją krajobrazem.” 



Wszystkie zdjęcia zapożyczone z internetu.

środa, 28 marca 2018

Osobiste wrażenia z wizyty w Domu Modlitwy w Langenhein, Niemcy – rozmowa z Ilmy Dajai-Zarzecką

Witajcie!

Nawiązując do mojego poprzedniego postu o Domie Modlitwy w Langenhein w Niemczech, dzisiaj mam zaszczyt i wielką przyjemność gościć na blogu Ilmy Dajai-Zarzecką, bahaitkę z Malezji mieszkającą na stałe wraz z mężem i synkiem w rejonie krakowskim. Ilmy miała okazję osobiście odwiedzić Dom Modlitwy w Niemczech i poprosiłam ją, aby nam o swojej wizycie w tejże Świątyni w pobliżu Frankfurtu nad Menem nieco opowiedziała.

Wiara Baha’i Kraków: Witamy Cię serdecznie, Ilmy, na krakowskim blogu Wiary Baha’i! Z tego, co pamiętam, wspominałaś, że miałaś kilka lat temu wspaniałą możliwość odwiedzenia Europejskiego Domu Modlitwy w Niemczech. Powiedz nam, kiedy to dokładnie było i jak wyglądała podróż do tego szczególnego miejsca? W jakich okolicznościach tam pojechałaś? 


Ilmy: Bardzo dziękuję za sposobność podzielenia się moimi wrażeniami z wizyty w bahaickiej Świątyni we Frankfurcie. Jest to właściwie pierwsza i jedyna bahaicka świątynia, którą miałam przyjemność odwiedzić jak dotąd. Ta wyjątkowa okazja nadarzyła się w sierpniu 2013 roku, kiedy to wraz z grupą młodzieży z Polski pojechaliśmy na konferencję młodzieży do Frankfurtu. Konferencje młodzieży odbywały się w 2013 roku na całym świecie, a ich tematem przewodnim była rola młodzieży w społeczeństwie oraz sposób, w jaki młodzież może przyczynić się do wprowadzania zmian w otaczającym ich świecie. 

Młodzież z Polski
Europejska Świątynia położona jest poza Frankfurtem, w małej wiosce zwanej Langenhein. Odwiedziłam Świątynię na dzień przed samą konferencją, ponieważ zostały zorganizowane dla nas specjalne autobusy, które zabrały młodzież do Świątyni. 

WBK: Jakie były Twoje pierwsze wrażenia, gdy dotarłaś na miejsce i ujrzałaś po raz pierwszy budynek Świątyni?

Ilmy: Byłam bardzo podekscytowana, że mam możliwość po raz pierwszy odwiedzić bahaicką świątynię. Kiedy przyjechaliśmy na miejsce, pierwszą rzeczą, którą zauważyłam, była cisza i spokój, jakie panowały wokoło. Zewnętrzna część budynku była w tym czasie w trakcie renowacji, więc niestety nie dało się podziwiać zewnętrznej struktury Świątyni. 


Ilmy z mężem Łukaszem przed Domem Modlitwy w Langenhein
WBK: A jakie miałaś doznania podczas zwiedzania wnętrza, co Cię zachwyciło, na co zwróciłaś uwagę?

Ilmy: Gdy znalazłam się już w środku Świątyni, poczułam bardzo duży spokój i ciszę. Było tam niesamowicie cicho. Gdy były śpiewane modlitwy, ich dźwięk rezonował w całym budynku. Jest to wspaniałe miejsce, aby się zrelaksować i pomedytować.

WBK: Czy w Domu Modlitwy odbywają się jakieś regularne spotkania modlitewne lub inne wydarzenia?

Ilmy: Świątynia organizuje regularne spotkania modlitewne, które są otwarte dla wszystich ludzi. Niekiedy zapraszane są grupy chóralne z różnych krajów na ofiarowanie śpiewu w Świątyni.

WBK: A jak wygląda Centrum Odwiedzających, co można zobaczyć w środku? Czy znajduje się tam również księgarnia z literaturą bahaicką? Czy są może archiwa?

Ilmy: Z tego, co pamiętam, znajduje się tam centrum informacyjne, gdzie odwiedzający mogą otrzymać więcej informacji o Świątyni i o Wierze Baha’i. Warto pamiętać, że są tam również serwowane gorące napoje ☺ Znajduje się tam również księgarnia, gdzie można zakupić bahaickie książki. Nie jestem pewna, czy są archiwa. 



WBK: Z Twojego doświadczenia, mówiąc bardziej o praktycznych aspektach podróży, kiedy najlepiej jest pojechać do Domu Modlitwy? I co należy ze sobą zabrać?

Ilmy: Polecam odwiedzenie Świątyni w miesiącach wiosennych i letnich. Wtedy można delektować się spacerami naokoło budynku, po ogrodach i posiadłościach należących do Świątyni. Najlepiej jest tam dojechać autobusem. Własne myśli i modlitwy to tak naprawdę wszystko, co trzeba ze sobą zabrać do Świątyni. 


WBK: Co najbardziej utkwiło Ci w pamięci podczas Twojej wizyty?

Ilmy: Jedną z tych rzeczy, która najbardziej mnie uderzyła, to była właśnie ta cisza, spokój, i pogodność ducha, jaką można poczuć w Świątyni. Jeśli ktoś szuka miejsca do medytacji i modlitwy, to jest doskonałe do tego miejsce! 



WBK: Bardzo dziękuję, że poświęciłaś nam swój czas dzieląc się z nami Twoimi osobistymi doświadczeniami i przeżyciami. Wspaniale było gościć Cię na Krakowskim Blogu!

A wszystkich czytelników, którzy również odwiedzili Dom Modlitwy w Langenhein zapraszam do podzielenia się swoimi wrażeniami i refleksją w komentarzach poniżej ☺👇

piątek, 16 marca 2018

Dom Modlitwy w Langenhein, Niemcy

Serdecznie Was witam,

W powietrzu już ciepłe powiewy zwiastujące nadejście wiosny, a ja zabieram Was tym razem na kontynent europejski, w okolice Frankfurtu nad Menem w Niemczech. Tutaj wznosi się kolejny bahaicki Dom Modlitwy, o którym Wam dzisiaj co nieco opowiem z historycznego punktu widzenia.


Otóż przenosimy się do roku 1953, w którym to Shoghi Effendi, Strażnik Wiary Baha’i i prawnuk Baha’u’llaha, założyciela Wiary, wezwał niemiecką wspólnotę bahaicką to zbudowania Świątyni Macierzystej dla Europy we Frankfurcie nad Menem podczas toczącego się wówczas Planu Dziesięcioletniego. Zanim można było rozpocząć budowę trzeba było pokonać poważne przeszkody na jej drodze. Znaleziono kilka potencjalnych terenów pod budowę, ale wspólnota nie dostawała pozwoleń na budowę, nawet po długich procesach administracyjnych. W każdym przypadku władze kościelne wyrażały sprzeciw wobec przedstawianych propozycji. Opozycja doprowadziła do zwiększenia świadomości publicznej co do tego projektu oraz do wezwań ze strony społeczeństwa do większej toleracji religijnej. W końcu w 1959 roku bahaici zdołali uzyskać pozwolenie na budowę na pewnej działce w wiosce Langenhain, która dzisiaj stanowi część miasta Hofheim, w rejonie zwanym Taunus, około dwadzieścia pięć kilometrów na zachód od Frankfurtu. Ręka Sprawy Bożej, Amelia Collins położyła tam kamień węgielny 20 listopada 1960 roku, a Świątynia została poświęcona 4 lipca 1964 roku, z udziałem Ręki Sprawy Bożej Rúhíyyih Rabbani reprezentującej Powszechny Dom Sprawiedliwości. 




W wyniku konkursu wybrano projekt wykonany przez Teuto Rocholl, architekta z Frankfurtu. Projekt ten został następnie zatwierdzony przez Shoghiego Effendi oraz Narodowe Zgromadzenie Duchowe Baha’itów Niemiec i Austrii. Model Świątyni odzwierciedla powojenne zainteresowanie budynkami z prostą strukturą słupka i nadproża oraz ścianami ze szkła. Wywyższony ponad płaską równinę przez dziewięć symetrycznie ułożonych pojedynczych schodów, ten okrągły budynek jest otoczony wokoło chodnikiem. Dziewięć drzwi wejściowych otwiera się na krużganki z oknami od ziemi do sufitu, które zapewniają wspaniałe widoki na trzy hektary rozległego terenu należącego do Świątyni, oraz na otaczający krajobraz. 


Dziewięć drzwi prowadzi z krużganków do głównej rotundy mieszczącej około pięćset miejsc siedzących. Rotunda jest nakryta kopułą, która wspiera się na dwudzistu siedmiu kolumnach. Kopuła jest poprzebijana na całej swej powierzchni przez 540 oszklonych otworów w kształcie diamentów, które wpuszczają wiele punktów świetlnych do wnętrza budynku. Latarenka wieńcząca czubek kopuły również jest otwarta, a jej okienka otaczają wstawiony symbol Największego Imienia. Cała struktura ma dwadzieścia osiem metrów wysokości. 




Powszechny Dom Sprawiedliwości zawezwał wspólnotę do wybudowania domu dla osób starszych jako pierwszy przyległy budynek do niemieckiego Domu Modlitwy. 

Wspólnota bahaicka w Niemczech obchodziła swą setną rocznicę w 2005 i, wśród kilku większych wydarzeń, zorganizowała przyjęcie 22 kwietnia 2005 roku w Narodowym Centrum Wiary Baha’i na terenie przylegającym do Domu Modlitwy. Wśród uczestników znalazł się sam architekt Świątyni, Teuto Rocholl, jak również przedstawiciele federalnego oraz Europejskiego Parlamentu, stanu Hesse, oraz pobliskich miast Hofheim i Wiesbaden. Przemowy burmistrza miasta Hofheim oraz inych mówców ilustrowały w jak wielkim stopniu zmieniło się nastawienie społeczeństwa do bahaitów oraz do Domu Modlitwy w rejonie, gdzie Wiara Baha’i była kiedyś zabroniona (w latach 1937 – 1945 podczas reżimu nazistowskiego) i gdzie wstępne próby wybudowania Świątyni były powstrzymywane przez uprzedzenia religijne.


niedziela, 11 marca 2018

Osobiste wrażenia z wizyty w Domu Modlitwy w Sydney, Australia

Witajcie,

W ostatnim poście rozmawialiśmy sobie o Domu Modlitwy w Sydney, w Australii. Przedstawiałam Wam pokrótce historię jego powstania oraz jego funkcje obecnie. Oglądaliśmy piękne zdjęcia tejże Świątyni, jak również krótki film ukazujący ją z lotu ptaka. 


Dzisiaj mam wielką przyjemność opowiedzieć Wam o mojej osobistej wizycie w tym szczególnym miejscu.

Do Australii wybraliśmy się razem z mężem w 2011 roku. Mieszkaliśmy wtedy w sąsiednim kraju, to jest na Nowej Zelandii, i chociażby mogło się wydawać, że stamtąd do Australii to zapewne „rzut beretem”, był to wciąż trzy-godzinny lot z Auckland z Wyspy Północnej. Mój mąż Kaveh był zaproszony przez organizatorów pewnej konferencji naukowej na zaprezentowanie swojego tematu pracy magisterskiej o rozwoju młodzieży z punktu widzenia zdrowia publicznego, i postanowiliśmy, że jest to wspaniała okazja połączenia tej podróży z wymarzoną wizytą w Domu Modlitwy. Tak więc we wrześniu 2011 roku polecieliśmy do Sydney.


Na początku nie wiedzieliśmy, w jaki sposób tam dotrzemy, jakoże Świątynia znajduje się poza miastem, oddalona o kilka kilometrów na północ. Jednak gdy przyjechaliśmy do Sydney, okazało się, że nasi przyjaciele bahaici już wszystko zaplanowali i otoczyli nas wspaniałą opieką. Zaoferowali, że zabiorą nas tam swoim samochodem i będziemy razem mogli zwiedzić Anioła Sydney.


Nasze pierwsze wrażenia, gdy dotarliśmy na miejsce, były wspaniałe. Byliśmy oczarowani piękną białą kopułą, jaśniejącą niczym blaskiem na lazurowym niebie. Żar się lał z nieba i wszędzie było pięknie i słonecznie. Budynek wyrósł przed naszymi oczyma nagle i niespodziewanie gdy samochód zatrzymał się na parkingu wyjeżdżając z drogi ukrytej w zielonej gęstwinie. Oczywiście od razu chcieliśmy popędzić do środka.


Wnętrze Świątyni urzeka swoją prostotą, dbałością o szczegóły zarówno w architektonice sklepień, jak i wystroju, ciszą, spokojem, niemalże namacalną duchowością. Rzędy drewnianych ławek zachęcają do spoczynku i cichej modlitwy i medytacji. Po obu stronach małej, skromnej mównicy ustawione były kwiaty, na podłogę padały ażurowe cienie wspaniałych okien, a za nimi rozpościerała się zieleń ogrodów. Byliśmy zachwyceni, że dokładnie w dniu naszych odwiedzin był to również bahaicki Dzień Święty, więc poranek spędziliśmy na osobistym podziwianiu Świątyni, a w kilka godzin później rozpoczął się program Dnia Świętego, w którym usłyszeliśmy piękne modlitwy i urywki z Pism Świętych Wiary Baha’i oraz wspaniałą aranżację tychże pism w wykonaniu lokalnego chóru bahaickiego, który swymi głosami przenosił nasze dusze w zupełnie inny świat! W tym dniu wiele członków lokalnej wspólnoty bahaickiej z Sydney, jak również gości z innych miejsc przybyło do Świątyni, i po skończonym programie wszyscy udali się do ogrodów otaczających Świątynię na poczęstunek, bardzo gościnnie przygotowany przez lokalną wspólnotę. Mieliśmy okazję poznać nowych przyjaciół a nawet zobaczyć kilku znajomych, co nas bardzo ucieszyło! Po poczęstunku poszliśmy również do Centrum Odwiedzających, w którym znajduje się księgarnia z bahaicką literaturą, biżuterią, pocztówkami oraz innymi pamiątkami.








Dom Modlitwy w Sydney stoi majestatycznie jako symbol jedności ludzkości. Wśród zgromadzonych ludzi zauważyliśmy ogromną różnorodność narodowości, ras, kultur, religii i pochodzenia, a mimo tego wszyscy czulismy sie jak jedna ludzka rodzina, roznobarwne kwiaty tego samego ogrodu. Dom Modlitwy to takze miejsce oddawania chwały Bogu otwarte dla ludzi wszystkich wyznań.




Głównym celem jego istnienia jest łączenie oddawania chwały Bogu ze służbą całej ludzkości, i dlatego też jest on najpełniejszym wyrazem bahaickiego życia duchowego. Wspaniałym tego przykładem było uczetniczenie w Dniu Świętym a przy tym zaobserwowanie, jak wiele prac wykonywanych w Świątyni oraz na jej posiadłości wykonywane jest w duchu służby przez licznych wolontariuszy.


Wspólnota bahaitów w Australii w ten oto sposób napisała o Domu Modlitwy na swej oficjalnej stronie:

„Ofiarujemy ten Dom Modlitwy jako dar ludziom Australii zgodnie z naszym wierzeniem w jedność Boga, jedności Jego Objawicieli oraz jedność ludzkości”. 

Dla nas był to również ogromny dar móc spędzić bardzo szczególne chwile w tym Świętym miejscu.

Zapraszamy na zajęcia dla dzieci i młodzieży...

Zapraszamy na zajęcia dla dzieci i młodzieży...
Naszym zamiarem jest służyć ludziom wokół nas oferując bezpłatną służbę, która umożliwi dzieciom znaleźć w sobie najlepsze cechy, takie jak prawdomówność, szacunek czy odpowiedzialność.

Zapraszamy na spotkanie modlitewne...

Zapraszamy na spotkanie modlitewne...
Spotkania refleksji i modlitwy stanowią dla nas inspirację i duchową odnowę. Bahaici na terenie Krakowa i okolic spotykają się, aby się wspólnie modlić, czytać pisma święte, i medytować. Spotkania te otwarte są dla osób wszystkich wyznań. Skontaktuj się z nami, a podamy ci miejsce spotkań blisko ciebie.

Zapraszamy na kursy dla dorosłych...

Zapraszamy na kursy dla dorosłych...
Jeśli chcesz dołączyć do kameralnej, otwartej grupy aby wspólnie zastanowić się nad tym, jak stać się lepszym i jednocześnie polepszyć stan świata, jaki wpływ na nasz rozwój ma obmowa, kłamstwo czy prawdomówność oraz jak możemy rozwijać własne zdolności dla dobra innych, gorąco zapraszamy.

Wiara Bahá'í w skrócie

W ciągu 150 lat wiara bahai rozwinęła się z nieznanego ruchu na Środkowym Wschodzie w drugą najbardziej rozprzestrzenioną wśród niezależnych religii świata. Obejmując ludzi z ponad 1200 grup etnicznych, rasowych i plemiennych jest ona najprawdopodobniej najbardziej zróżnicowaną zorganizowaną grupą ludzi na planecie. Jej jedność jest wyzwaniem dla panujących teorii o ludzkiej naturze i perspektywach dla naszej wspólnej przyszłości.