środa, 7 grudnia 2016

Dom Modlitwy w Aszchabadzie, Turkmenistan

Witajcie,


Poprzednim razem obiecałam, że w kolejnym artukule opowiem Wam o pierwszym Mashriqu’l-Adhkár (Domu Modlitwy), i oto jestem i zapraszam do lektury tej fascynującej historii. 

Pierwszy na świecie Dom Modlitwy powstał w stolicy dzisiejszego Turkmenistanu, Aszchabadzie (inne znane pisownie tego miasta to 'Ishqabad, Ashgabat, Ashkhabad, ‘Ishqábád). W tamtym czasie, czyli na początku 20-tego wieku, był to teren administracyjnie należący do Rosji na wschód od Morza Kaspijskiego a na północ od Iranu. Tylko około 40 kilometrów na północ od granicy z Iranem, to nowe i dobrze prosperujące miasto Aszchabad przyciągało mieszkańców zarówno z Rosji, jak i z Iranu. Pośród Irańczyków była też pewna liczba Bahaitów, którzy zaczęli osiedlać się w tym mieście około 1884 roku, wkrótce po założeniu miasta. Z powodu powszechnie panującej wrogości swoich Szyickich rodaków, wielu z Bahaitów, nowych mieszkańców miasta, unikało identyfikowania się otwarcie jako Bahaici, i starało zmieszać się z irańską populacją. 

Pierwszy Dom Modlitwy w Aszchabadzie, Turkmenistan
Jakkolwiek, w 1889 roku, nastąpił kryzys, który dał wyzwanie ich wysiłkom nie ujawniania się publicznie. Jeden z najwybitniejszych Bahaitów, zwany Hájí Muhammad Ridá Isfáhání, został zadźgany na śmierć na bazarze, ofiara spisku lokalnych kupców irańskich, podżeganych przez duchownych, którzy przyjechali do miasta z Kurasanu, prowincji w Iranie, szczególnie aby pomóc w przestępstwie. Rosyjskie władze, w przeciwieństwie do władz w Iranie, potraktowały bardzo poważnie zlecenie przestępstwa przeciwko Bahaicie, przeprowadziły dochodzenie, i w końcu wezwaly na rozprawę sądową i skazaly morderców, którzy dumnie przyznali się do zabójstwa. Podczas rozprawy sądowej, gdy sędzia poprosił widzów Bahaitów aby zasiedli w oddzielnej części sali sądowej, wiele osób ujawnilo się po raz pierwszy jako Bahaici. 



Wydarzenia związane z morderstwem okazały się kamieniem milowym dla Bahaitów w Aszchabadzie, których liczba w tym czasie wynosiła około 400 osób. Po 1890 roku Aszchabad zapewnił im środowisko, w którym byli uznawaną wspólnotą religijną z takim stopniem swobody, jakiego nigdy nie zaznano ani w Iranie, ani nigdzie indziej na Wschodzie. Żyli oni w państwie, gdzie rząd pozwalał im nauczać Wiary wsród muzułmaninów (rosyjskie prawo zabraniało wówczas chrześcijanom zmianę wiary na niechrześcijańską). Rząd ten również dbał o to, aby ataki przeciwko Bahaitom były karane. Rosnąca liczba Bahaitów przybyła z Iranu, włączając rodziny tych mężczyzn, którzy osiedlili się w mieście wcześniej. Kobiety Bahaitki w Aszchabadzie, wyzwolone z rygorów, które panowały w przeważnie islamskich państwach, miały swobodę uczestniczenia we wszystkich działaniach wspólnoty. 
Kobiety Bahaitki swobodnie zbieraja sie w Domu Modlitwy 

Rozwijająca się wspólnota Bahaicka została zachęcona, aby założyć swoje własne instytucje o charakterze socjalnym, które odzwierciedlałyby jej wartości, takie jak równość kobiet i mężczyzn i konieczność moralnej i akademickiej edukacji dla wszystkich. 

Już w 1887 roku Bahaici w Aszchabadzie zaczęli konstrukcję swoich pierwszych wspólnych budynków na posiadłości znajdującej się blisko centrum miasta, która została przewidziana jako miejsce przyszłego Domu Modlitwy i zaaprobowana przez założyciela Wiary Baha’i, Baha’u’llaha. Wspólnocie udało się również uzyskać swój własny cmentarz w innym miejscu. We wrześniu 1902 roku, na prośbę ‘Abdu’l-Bahy, kuzyn Baba, zwany Hájí Mírzá Muhammad Taqí Afnán, przeniósł się do Aszchabadu, aby objąć ogólną odpowiedzialność za projekt budowania Domu Modlitwy. 
Mírzá Muhammad Taqí Afnán
Jako jeden z przodujących kupców miasta Yazd w Iranie, ze znajomościami biznesowymi które sięgały aż po Hong Kong, Hájí Mírzá Muhammad Taqí Afnán stał się przedstawicielem handlowym rosyjskiego rządu dla południowego Iranu. Jest on powszechnie znany w sprawozdaniach historycznych pod tytułem Vakílu’d-Dawlih, co oznacza „Reprezentant Rządu”, jak również pod tytułem, który otrzymał od ‘Abdu’l-Bahy, Vakílu’l-Haqq, czyli „Reprezentant Boga”. Hájí Mírzá Muhammad Taqí Afnán stał się głównym dobroczyńcą Domu Modlitwy w Aszchabadzie, i pozostał on w mieście do czasu, aż podstawowe prace nad budynkiem nie zostały ukończone. 

Konstrukcja Domu Modlitwy w Aszchabadzie
Ogólny projekt Świątyni został wykonany przez samego ‘Abdu’l-Bahę. Budowniczy zwany Ustád ‘Alí-Akbar Banná z Yazdu opracował plany pod nadzorem ‘Abdu’l-Bahy. Prace rozpoczęły się w październiku 1902 roku, a kamień węgielny został położony w obecności gubernatora generalnego prowincji. 
Kladzenie kamienia wegielnego w 1902 roku
W rok później, Ustád ‘Alí-Akbar Banná podczas swojej wizyty w mieście Yazd w Iranie, został zabity podczas antybahaickiego pogromu. Następnie zatrudniono rosyjskiego inżyniera zwanego Volkov do nadzorowania budowy. Struktura została istotnie zakończona przed końcem 1906 roku, jakkolwiek zewnętrzne zdobnictwo budynku nie zostało wykończone aż do 1919 roku. 


Bahaicki architekt ze Stanów Zjednoczonych odwiedził Świątynię w 1909 roku i opisał ją ze szczegółami.
Dom Modlitwy w Aszchabadzie widoczny z daleka

Zlokalizowana w centrum miasta i widoczna z dalekiej odległości, Świątynia składała się z trzech części: środkowej rotundy; otaczających ją krużganków; i dwóch rzędów zewnętrznej loggii, górnej i dolnej, otaczającej cały budynek i schodzącej w dół do ogrodów. Rotunda miała wysokość pięciu pięter i zwieńczona była półkulistą stalową kopułą. Galeria znajdowała się bezpośrednio nad krużgankami. 

Światło wpadające przez okna na wyższych poziomach zalewało całe wnętrze. Do zewnętrznej loggii na pierwszym piętrze można było wejść zarówno ze środka, jak i z zewnątrz budynku. 

Dwie klatki schodowe, po jednej i po drugiej stronie od głównego wejścia – dwu-piętrowy portyk otoczony minaretami, przypominającymi Taj Mahal – umożliwiało dostęp do wyższej loggii. Wnętrze kopuły było wyszukanie udekorowane wzorami sztukaterii w płaskorzeźbie. Trzecie piętro zawierało płytki wygrawerowane kaligraficzną prezentacją inwokacji „O Chwało Najchwalebniejszego” (określanej przez Bahaitów jako „Największe Imię”). 
Dekoracje wnetrza kopuly Swiatyni w Aszchabadzie
Budynki podlegające, wybudowane wcześniej niż sama Świątynia, wkrótce zostały powiększone o nowe. W swoim najbardziej rozwiniętym stanie, ten Mashriqu’l-Adhkár zawierał dom noclegowy dla podróżnych; szkołę dla chłopców (ukończoną w 1897 roku); szkołę dla dziewcząt (ukończoną w 1907 roku); dwa przedszkola (utworzone pomiędzy 1917-1918 rokiem); aptekę medyczną; bibliotekę; i publiczną czytelnię. Budynki podlegające służyły kwitnącej wspólnocie bahaickiej, która liczyła sobie w przybliżeniu trzy tysiące dorosłych i tysiąc dzieci. Aszchabad bujnie rozwijał się jako centrum bahaickiej nauki i wydawnictwa. 

Przez dekadę po Rosyjskiej Rewolucji w 1917 roku, kompleks budynków Mashriqu’l-Adhkár w pełni funkcjonował, a Bahaicka wspólnota w Aszchabadzie nadal się rozwijała. Nie mając już zakazu prawnego, aby nie nauczać chrześcijan Wiary, Bahaici zaczęli przyciągać zainteresowanie mieszkańców rosyjskiego pochodzenia. Jakkolwiek ograniczenia co do różnych działań, zarówno społecznych jak i indywidualnych, zostały nałożone stopniowo w 1927 roku, i wzmożyły się w 1928 roku. W tym okresie, zgodnie ze swoimi przepisami co do wszystkich budynków o charakterze religijnym, rząd skonfiskował Świątynię. Została ona zamknięta na trzy miesiące, a następnie ponownie otwarta po tym, jak wspólnota podpisała pięcioletnią umowę najmu z panującym rządem. Państwo również przejęło prowadzenie szkół i przedszkoli – pomimo tego, że zgodnie z prawem, w programie nauczania nie było religii – i stopniowo nauczyciele bahaiccy zostali zwolnieni. Niektórzy członkowie wspólnoty zostali albo zaaresztowani, albo deportowani. 

Przez kilka następnych lat, Bahaici usiłowali kontynuować swoje funkcjonowanie jako wspólnota, działając w ramach wytycznych prawa. Udało im się przedłużyć umowę najmu dla Domu Modlitwy w 1933 roku. Pomiędzy 1934 a 1936 rokiem ograniczenia zostały rozluźnione, i po spełnieniu wymagań, aby wykonać pokaźne, aczkolwiek zupełnie niepotrzebne naprawy Świątyni, wspólnota odzyskała prawo do jej całościowego użytku zgodnie z umowa wynajmu na czas nieokreślony. 

Jakkolwiek, wytchnienie od represji było krótkotrwałe. Zaczynając od końcówki 1936 roku, podczas gdy groza ogarnęła całe państwo w okresie, w którym miliony ludzi straciło życie, Bahaici byli narażeni na wznowione ataki i aresztowania. W 1938 roku wspónota została siłą rozproszona. Około pięćset Bahaitów – wszyscy dorośli mężczyźni oraz kilka szczególnie aktywnych kobiet – zostało zaaresztowanych i albo deportowanych, albo uwięzionych, albo wygnanych. Wielu z nich trafiło na teren Pavlodaru w północnym Kazachstanie. 

Kobiety i dzieci, którzy byli obywatelami Iranu, zostali deportowani do Iranu. Świątynia została zamknięta dla Bahaitów i przekształcona w muzeum. 
Swiatynia przeksztalcona w muzeum
W 1948 roku poważne trzęsienie ziemi, które zniszczyło wielkie obszary miasta, również dotkliwie uszkodziło budynek Świątyni. Po dalszych zniszczeniach spowodowanych ulewnymi opadami deszczu na początku lat 60-tych, budynek został calkowicie zburzony. Miejsce to zostało następnie przekształcone w park miejski, w którym stoi posąg osiemnastowiecznego turkmeńskiego poety Mahtum Quli (Magtim Guli). 

Statua Mahtum Quli na miejscu zburzonego Domu Modlitwy w Aszchabadzie
I oto cała już historia pierwszego Domu Modlitwy w Aszchabadzie. Historia fascynująca, inspirująca, i prowadząca nas do kolejnej opowieści o drugim chronologicznie Domu Modlitwy na świecie, tym razem na innym kontynencie. Kto zgadnie, gdzie Was zabieram w podróż następnym razem?

środa, 23 listopada 2016

Mashriqu’l-Adhkár - Domy Modlitwy

Witajcie,

Dzisiejszy post będzie poświęcony fascynującemu tematowi zarówno pod względem duchowym, jak i architektonicznym, a mianowicie instytucji zwanej z języka arabskiego „Mashriqu’l-Adhkar” [wymowa: maszrikul-azkar], co można przetłumaczyć po polsku jako „Miejsce Świtania Wspominania Boga”. Instytucja ta została utworzona nakazem samego Baha’u’llaha. Jest to kluczowe pojęcie życia wspólnoty bahaickiej, dające konkretne wyrażenie jedności pomiędzy poświęceniem się modlitwie a służbą ludzkości. 


Dom Modlitwy w New Delhi, Indie, zwany także Świątynią Lotosu

Baha’u’llah pisze:

„Budujcie domy modlitwy na wskroś wszystkich lądów w imię Tego, Kto jest Panem wszystkich religii... Następnie, z promiennością i radością, sławcie tam chwałę swego Pana, Najmiłosierniejszego.”

Po lewej - Abdul-Baha; w środku u góry – widok z Domu Modlitwy w Chile na Santiago; w prawym górnym rogu – wewnątrz Domu Modlitwy w Niemczech; na dole – Dom Modlitwy w Indiach.

Bahaici w miejscowościach na całym świecie sieją dzisiaj ziarna, z których ostatecznie wyrosną takie właśnie instytucje Mashriqu’l-Adhkárs. Ten proces zaczyna się od prostych wysiłków, aby otwierać zarówno osobiste, jak i zbiorowe miejsca na modlitwę. Akty służby stają się wówczas zintegrowane w rozwijający się wzorzec działań, a następnie bardziej długotrwałe wysiłki, aby natchnąć pewne apekty życia wspólnoty duchem modlitewnego oddania, stają się możliwe. 

Dom Modlitwy w Apia, Samoa

Ostatczne ustanowienie fizycznego budynku oznacza kolejny ważny etap w wypełnieniu wizji Baha’u’llaha co do Domów Modlitwy. 

Wewnątrz Domu Moditwy w Chicago, Stany Zjednoczone
Fizyczna konstrukcja budynku Mashriqu’l-Adhkár składa się z głownego budynku – Domu Modlitwy – razem z kilkoma podlegającymi mu strukturami. Podczas gdy Mashriqu’l-Adhkár tworzy centralny punkt modlitwy i uwielbienia na danym terenie geograficznym, jego celem nie jest tylko i wyłącznie dostarczenie miejsca na modlitwę. ‘Abdu’l-Bahá wyjaśnił, że poprzez dostarczanie edukacji, opieki medycznej i innych usług, jego przeznaczeniem jest również wspieranie społecznego i ekonomicznego rozwoju wspólnoty oraz zapewnianie schronienia, wsparcia i pomocy potrzebującym. W związku z tym, ‘Abdu’l-Bahá przewidywał, że filie pomocnicze – takie jak szpital, szkoła, uniwersytet, przychodnia z apteką oraz dom noclegowy – będą stopniowo dodawane do Domu Modlitwy. 

Dom Modlitwy w Sydney, Australia

Nawiązując do Mashriqu’l-Adhkár budowanego w tym czasie niedaleko od Chicago w Stanach Zjednoczonych, Shoghi Effendi napisał:

„... jakkolwiek inspirujące by nie było pojęcie bahaickiej modlitwy i uwielbienia, której możemy być świadkami w głownym budynku tej wzniosłej Świątyni, nie może ono być uważane za jedyny, nawet nie za niezbędny, czynnik w roli, którą ma grać Mashriqu’l-Adhkár, zgodnie z projektem Bahá’u’lláha, w organicznym życiu wspólnoty bahaickiej. Oderwany od społecznego, humanitarnego, edukacyjnego i naukowego dążenia krążącego wokół budynków podlegających Mashriqu’l-Adhkár, bahaickie modlitwy, jakkolwiek wzniosłe w swoich założeniach, jakkolwiek żarliwe w swoim zapale, nigdy nie miałyby nadziei, aby osiągnąć coś wychodzące poza niewielkiei często przejściowe rezultaty powstałe w wyniku kontemplacji ascetyków lub wyznawanie wiary przez biernego czciciela. Nie zapewnia to długotrwałego zadowolenia czy korzyści samemu modlącemu się, a jeszcze mniej ogółowi ludzkości, dopóki nie zostanie to przełożone i przelane w tę dokładnie dynamikę i bezinteresowną służbę sprawie ludzkości, co jest najwyższym przywilejem owych budynków podlegających Mashriqu’l-Adhkár, aby to ułatwiać i wspierać.”

Dom Modlitwy w Chicago, Stany Zjednoczone

Teraz, kiedy już przedstawiłam Wam instytucję Mashriqu’l-Adhkár, czym jest i jakie jest jej zadanie, oraz co na temat jej przeznaczenia napisali założyciel Wiary Baha’i Baha’u’llah, oraz jego prawnuk i Strażnik Wiary, Shoghi Effendi, chciałabym Was zaprosić na fascunującą podróż dookoła świata w osiem niesamowitych miejsc, na których wzniosły się owe Mashriqu’l-Adhkárs, czyli Domy Modlitwy, na ośmiu kontynentach.Są to tak zwane kontynentalne Domy Modlitwy, a ostatni z nich, otwarty dokładnie w tym roku, znajduje się w Ameryce Południowej na obrzeżach stolicy Chile, Santiago. 

Nowo powstały Dom Modlitwy w Santiago, Chile
Dlatego też już teraz zapraszam na kolejny artykuł, w którym opowiem Wam o pierwszym Domu Modlitwy, który powstał w Turkmenistanie, i który już... nie istnieje. Resztę tę fascynującej historii opowiem Wam następnym razem, więc koniecznie śledźcie nowe posty na blogu za kilka dni.

Pierwszy Dom Modlitwy w Turkmenistanie

czwartek, 17 listopada 2016

Spotkania modlitewne w rejonie krakowskim - część druga

Witajcie!

W ostatnim poście rozmawialiśmy sobie o czym są spotkania modlitewne, jak wyglądają, jaki jest ich cel i program, jak również wspominaliśmy, że takie spotkania modlitewne organizowane są również w Krakowie i jego okolicach.

Dzisiaj chcemy się z Wami podzielić i serdecznie Was zaprosić na jedno z nich. Jest to regularne comiesięczne międzywyzwaniowe Muzyczne Spotkanie Modlitewne. Odbywa się ono w Zelczynie niedaleko Skawiny, więc Ci zaintresowani, którzy mieszkają na południe od Krakowa w okolicach Skawiny, Borku Szlacheckiego, Wielkich Dróg, Brzyczyny, Sidziny itd. będą mieli tutaj najbliżej. Zainteresowani uczestnictwem w tych spotkaniach proszeni są o kontakt mailowy na adres: bahaitka9@gmail.com         

Będziecie wtedy mogli otrzymywać zaproszenia na kolejne spotkania bezpośrednio mailem wraz ze wskazówkami jak dojechać. 


A od grudnia bieżącego roku będzie nowe spotkanie modlitewne, tak jak wspominaliśmy w poprzednim poście, na Piaskach Nowych. Pierwsza data i godzina spotkania jest jeszcze do ustalenia, a chętnych zapraszamy do kontaktu z nami na adres bahaikrakow@gmail.com 


Natomiast kolejne już spotkanie modlitewne w Zelczynie odbędzie się w nadchodzącą niedzielę, 20 listopada 2016, o godzinie 16:00. 

Serdecznie zapraszamy!

środa, 16 listopada 2016

Za oknem zima, a na blogu wiosna!

Witajcie!

Za oknem zima i śnieg, a nasz krakowski blog Wiary Baha’i przeżywa prawdziwą wiosnę! Postanowiliśmy ożywić bloga, aby odpowiedzieć na narastające zainteresowanie i pytania naszych czytelników, którzy chcą razem z nami zagłębiać się w duchowe tematy.

Dzisiejszy post będzie o jednym z podstawowych działań, w które angażuje się wspólnota bahaicka na całym świecie, a w tym też i w Krakowie i jego okolicach. Jest to tak zwane spotkanie modlitewne. 


Spotkanie modlitewne jest jednym z praktycznych działań, które podejmują bahaici oraz ich przyjaciele różnych wyznań na całym świecie w celu budowania jedności i współpracy między ludźmi, między kulturami, wyznaniami, rasami, religiami. Są to małe cegiełki w procesie budowania nowego społeczeństwa opartego na wzajemnej przyjaźni, współpracy i zrozumieniu.

Każdy może otworzyć własne spotkanie modlitewne w swoim domu lub innym miejscu i zaprosić na nie sąsiadów, przyjaciół, rodzinę.

Można czytać i śpiewać modlitwy, święte pisma wszystkich wyznań przy akompaniamencie muzyki na żywo lub muzyki nagranej.

Każdy może też przynieść oprócz jedzenia duchowego, również zupełnie materialne, czyli ulubione przekąski, owoce, warzywa, orzechy itp aby podzielić się z innymi.


Wszyscy zapraszani są do uczestnictwa w spotkaniach modlitewnych, a także do otwierania swoich własnych.

Są one częścią ogromnego procesu przemiany społecznej mającego miejsce we wszystkich zakątkach ziemi.

Takie spotkania modlitewne również odbywają się w Krakowie. Jest ich kilka w różnych miejscach i dzielnicach, a ostatnio nowo otwarte spotkanie modlitewne będzie odbywało się na Piaskach Nowych (Podgórze). Jeśli chcielibyście przyjść na takie spotkanie i spotkać innych Bahaitów i spędzić razem czas na medytacji przy muzyce, modlitwie oraz rozważaniu prawd duchowych, a także razem poodkrywać więcej o Wierze Baha’i – serdecznie zapraszamy! Nasz email to bahaikrakow@gmail.com, lub możecie zawsze zostawić komentarz pod postem.

Jeśli macie 14 minut wolnego czasu oraz kubek gorącego napoju w ręce, zapraszamy na oglądnięcie wspaniałego filmiku przybliżającego bardziej szczegółowo jak wyglądają takie spotkania, a wszystko to okraszone fascynującymi zdjęciami ze spotkań modlitewnych na całym świecie.



Do zobaczenia na jednym z nich! 



poniedziałek, 28 stycznia 2013

Idea jedności w architekturze bahaickiej


W sobotę z inicjatywy Sekcji Sztuki Orientalnej i Orientalizującej Koła Naukowego Studentów Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego odbył się wykład "Idea jedności w architekturze bahaickiej". Kusztar Mamytaliev udostępnił swój wykład w formie elektronicznej. Plik dostępny do ściągnięcia tylko przez 2 tygodnie! :)

wtorek, 13 listopada 2012

Nauczanie Sprawy



Bahaici chcieliby zaprosić wszystkich chcących dowiedzieć się więcęj o wierze baha'i i sposobach rozpowszechniania Boskich nauk Baba i Baha'u'llaha na intensywny kurs Książki RUHI 6 "NAUCZANIE SPRAWY" w Warszawie w dniach 27. grudnia 2012 - 1. stycznia 2013.
Wszystkich zainteresowanych uczestnictwem prosimy o kontakt z Nadine Waldow (nadine.waldow@web.de)!

środa, 25 lipca 2012

Artysta Arek Pasożyt



(fot. Łukasz Wachowski; za blogiem: pasozyt.blogspot.com)

Hej! Jestem bahaitą z Nowego Miasta Lubawskiego, który jest silnie związany z krakowską wspólnotą. Pragnę podzielić bardzo pozytywnym spotkaniem, którego dane mi było doświadczyć ostatnio. Z krakowskiego MOCAKu (Museum of Contemprary Art in Kraków) do mojej rodzinnej miejscowości przyjechał toruński artysta Arek Pasożyt. Byłem bardzo pozytywnie zaskoczony, gdy twórca poprosił mnie o rozmowę na temat wiary baha'i. Podarowałem Mu nasze piękne nowe wydanie "Słów ukrytych" Baha'u'llaha, o czym napisał na swoim blogu:

http://pasozyt.blogspot.com/2012/07/pomnik-ofiar-hitleryzmu-w-nml-cd.html

Zachęcam wszystkich do zapoznania się z działalnością artystyczną tego wspaniałego człowieka, który swoje ogromne pokłady energii kanalizuje w czyn. W lipcu 2012 realizował projekt "Chętnie pomogę" w Nowym Mieście Lubawskim w ramach festwialu "Nowe Ciepło".

"Niech czyny, nie słowa, będą ozdobą waszą"
Baha'u'llah

niedziela, 24 czerwca 2012

Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu u bahaitów



29 maja 2012 odbyły się specjalne zajęcia dla studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego z Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu z  Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zainteresowani odwiedzili dom rodziny bahaitów, gdzie zorganizowano prezentację w ramach kursu „Cywilizacja  islamu”. Dwoje bahaitów przedstawiło wiarę bahá`i poruszając wiele  tematów, takich jak: historia wiary, jej główne postacie, podstawowe nauki i prawa Bahá`u`lláha, administrację, architekturę oraz objaśniło charakter życia wspólnoty. Po prezentacji zadawano wiele pytań. Goście otrzymali w prezencie niedawno wydaną ogromnie inspirującą publikację „Słowa miłości”.