piątek, 22 czerwca 2018

Osobiste wrażenia z wizyty w Domu Modlitwy w Apia, Samoa

Witajcie!

Po chwili przerwy powracam do Was z czerwcowymi pozdrowieniami, słońcem i z moimi osobistymi wrażeniami z kolejnej fascynującej podróży i odwiedzin Domu Modlitwy w Apia, na wyspie Samoa na Oceanie Spokojnym. 

Dom Modlitwy w Apia w całej swej okazałości
Mieszkając wówczas na Nowej Zelandii, razem z mężem nieraz marzyliśmy, aby odwiedzić Świątynię w Apia, Świątynię macierzystą wysp na Pacyfiku, która od Nowej Zelandii oddalona była o około 3 godziny podróży samolotem. W kwietniu 2014 roku mieliśmy możliwość ziścić to długo pielęgnowane marzenie i udać się w podróż na Samoa. W związku z zobowiązaniami w pracy nie mogliśmy pojechać na długo, ale udało nam się wziąć kilka dni wolnego. Okazało się, że nasz pobyt wynosił dokładnie 9 dni, więc nazwaliśmy go naszą duchową pielgrzymką do Domu Modlitwy. 

Wraz z mężem Kaveh przed głównym wejściem do Domu Modlitwy
Po wylądowaniu na lotnisku w stolicy Samoa, mieście Apia, i po wyjściu z dobrze klimatyzowanego samolotu, od razu uderzyła nas fala bardzo gorącego i wilgotnego powietrza, doświadczenie zupełnie przypominające wchodzenie do szklarni. Klimat Samoa pozwala na budowanie domów bez ścian, wobec czego rodziny żyją w strukturach przypominających otwarte chatki pokryte lekkim dachem, wsparte na balach. Takie domki nazywane są „fale” i w fale mieszkają całe rodziny. Aby dostać się do Domu Modlitwy wynajęliśmy samochód i jechaliśmy ulicą wzdłuż tysięcy takich właśnie rodzinnych fale, mijając całe wioski, aż dotarliśmy na wzgórze terenu Tiapapata, gdzie znajduje się Świątynia. 

Widok na Dom Modlitwy
Byliśmy oczywiście bardzo podekscytowani, gdy dotarliśmy na miejsce i ujrzeliśmy po raz pierwszy budynek Świątyni. Wcześniej widzieliśmy nie raz jej zdjęcia, ale widok na żywo jest pełen zupełnie innych emocji. Poczucie wyjątkowej świętości i energii jest niemalże namacalne. 


Wnętrze Świątyni jest, jak w każdym Domu Modlitwy, nacechowane ujmującą prostotą, skromnością i skupieniem się na tym, co tak naprawdę ważne – na naszych własnych doznaniach duchowych, modlitwie, medytacji, otwierania się na przewodnictwo Boga, bliskość do Stwórcy i jego Stworzeń. 






W pierwszym rzędzie zwraca uwagę prosty niewielki stół, na którym ustawione były pisma świeęte i modlitewniki każdej religii i w wielu językach. Symboliczny znak jednej z podstawowych zasad Wiary Baha’i, a mianowicie, że wszystkie religie pochodzą od tego samego Boga, który zsyła swych Objawicieli na przestrzeni dziejów, aby prowadzić ludzkość. 


Zwróciliśmy też uwagę na starannie ułożone bukiety kwiatów po dwóch stronach małej mównicy, które zostały z takim oddaniem przyniesione przez wolontariuszy. 



W Domu Modlitwy odbywają się spotkania modlitewne każdej niedzieli, oraz podczas szczególnych dni, jak bahaickie Dni Święte czy inne wydarzenia, jest organizowany program, podczas którego śpiewa też chór. 




Wokoło Świątyni znajdują się dosyć obszerne tereny porośnięte rdzennymi roślinami, egzotycznymi kwiatami, drzewami, które charakteryzuje wielka różnobarwność, bujność oraz piękna dbałość o detale. Praca ta również wykonywana jest przez wolontariuszy z całego świata, którzy przyjeżdżają tam z tak odległych krajów, jak Niemcy, i zostają przez nawet kilka miesięcy, aby zaoferować swoje ręce do pomocy przy utrzymywaniu czystości Domu Modlitwy i piękna otaczających ją ogrodów. 








Na posiadłości Domu Modlitwy znajduje się również budynek zwany Domem Wolontariuszy, mieszkanie dozorcy i opiekuna Świątyni, jak również Centrum Odwiedzających, które swoją architekturą wtapia się w samoański styl i jest wybudowany jako jedno wielkie fale. Znajdują się tam archiwalne zdjęcia, literatura w kilku językach jak również wolontariusze udzielający informacji. Tam też lokalna wspólnota spotyka się po zakończonym programie w Domu Modlitwy, na wspólnym posiłku, któremu zawsze towarzyszy samoański śpiew i tańce. Nie brakuje też odgłosów gitar i innych instrumentów, śmiechu oraz radosnych okrzyków dzieci. 

Dom rodziny opiekunów Świątyni, Państwa Teo

Centrum Odwiedzających

Dom Wolontariuszy

Centrum Odwiedzających – inne ujęcie

Faamatalaga – Informacja w języku Samoa
Jednym z bardzo ciekawych i niespodziewanych odkryć było to, że niedaleko Centrum Odwiedzających znajdują się groby niektórych znamiennych Bahaitów, a wśród nich znaleźliśmy miejsce spoczynku Ręki Sprawy Bożej, Pana Ugo Giachery. Nie wiedzieliśmy, że ten włoski Bahaita zmarł podczas swego pobytu na Samoa i tam właśnie został pochowany. 



Jednym z najmilszych aspektow naszej wizyty w Apia, które utknęły nam w pamięci była niesamowita gościnność i ciepło tamtejszej lokalnej wspólnoty bahaickiej. Zostaliśmy przyjęci z otwartymi ramionami przez zarówno rodziny pionierskie, jak również przez lokalnych samoańskich bahaitów. Czuliśmy się, jakbyśmy ich znali całe wieki, mimo iż dopiero się spotkaliśmy. Ważność, jaką tamtejsza wspólnota przywiązuje więzom rodzinnym, przyjaźni oraz gościnności, był dla nas niekończącym się źródłem zachwytu i inspiracji. Nawiązaliśmy tam wiele znajomości i do dzisiaj utrzymujemy kontakt z tamtejszymi przyjaciółmi. 

Warto również wspomnieć, że mieliśmy również okazję pojechać zobaczyć i uczcić grobowiec śp. Jego Wysokości Susugi Malietoa Tanumafili II, byłego władcy Samoa, który jako pierwsza rządząca głowa państwa na świecie został Bahaitą. 

Grobowiec śp. Jego Wysokości Susugi Malietoa Tanumafili II, byłego władcy Samoa



100 tala – waluta na Wyspie Samoa, z wizerunkiem Jego Wysokości Susugi Malietoa Tanumafili II, byłego władcy Samoa
Mamy nadzieję, że uda nam się kiedyś powrócić do tego pięknego miejsca i jeszcze raz zanurzyć się w energii duchowej Domu Modlitwy i zieleni jego ogrodów.




piątek, 27 kwietnia 2018

Dom Modlitwy w Apia, Samoa

Witajcie,

W dzisiejszej duchowej podróży wędrujemy do Samoa, jednej z wysp Pacyfiku, gdzie w stolicy tego kraju - mieście Apia znajduje się kolejny Dom Modlitwy.

Świątynia macierzysta wysp Pacyfiku w Samoa – podobnie do Świątyń w Ugandzie, Panamie i Australii – jest położona na wysokiej elewacji w pobliżu najbardziej zaludnionego miejsca tego kraju. Teren w Tiapapata na Wyspie Upolu góruje nad miastem Apia oddalonym o około 14.5 kilometra i położonym na wybrzeżu. Posiadłość Świątyni składa się z blisko dziewięciu hektarów i znajduje się na wysokości około sześciuset metrów nad poziomem morza.


Kamień węgielny tejże Świątyni został położony 27 stycznia 1979 roku przez Rękę Sprawy Bożej Rúhíyyih Rabbani, reprezentującą Powszechny Dom Sprawiedliwości, jak również przez Jego Wysokość Susuga Malietoa Tanumafili II, władcę Samoa, który jako pierwsza rządząca głowa państwa na świecie został Bahaitą. Zarówno Rúhíyyih Rabbani, jak i Jego Wysokość Susuga Malietoa uczestniczyli również w poświęceniu Domu Modlitwy 1 września 1984 roku. 




Architekt Hossein Amanat — Kanadyjczyk Irańskiego pochodzenia, który w późniejszym czasie zaprojektował wiele z budynków w Światowym Centrum Wiary Baha’i w Hajfie w Izraelu — wykorzystał formę dachu tradycyjnego samoańskiego domu, zwanego „fale”, jak również otwarty plan samego „fale” w formułowaniu projektu Świątyni. Biała, wyłożona mozaiką z kopuła spoczywa na szczycie dziewięciu par przypór pokrytych importowanym australijskim granitem w delikatnych odcieniach czerwieni.


Poprzez użycie nowoczesnych technologii konstrukcyjnych, dziewięć żeber kopuły wykonanych z lustrzenego szkła, pełne wdzięku łukowate okna, oraz szeroki obszar przeszklenia nad każdym portalem pozornie przyciąga światło przez samą strukturę i zapewnia opalizujący efekt, gdy budynek jest oświetlony w nocy. Powłoka kopuły i struktura wewnętrzna są wykonane z białego, zbrojonego betonu, o miękkiej teksturze i zaakcentowane rodzimą stolarką z drewna ifilele. Podłoga jest wykonana z ciepło-czerwonych kamiennych płytek. Budynek spoczywa na podwyższonej podstawie i mierzy trzydzieści jeden metrów od piwnicy do szczytu kopuły.


Główna sala mieści pięćset osób; wspornikowa antresola, która otacza salę główną po obwodzie, zapewnia dodatkowe siedzenia dla dwustu osób, łącznie z chórem. Na wierzchołku kopuły żebra zbiegają się, tworząc wzór ze światła, w środku którego znajduje się symbol Największego Imienia. Cytaty z pism Bahá'u'lláha są wyryte nad drzwiami i na ozdobnych drewnianych panelach wewnątrz Domu Modlitwy.


Materiały budowlane zostały sprowadzone z wielu części Pacyfiku: cement i stal z Japonii i Nowej Zelandii; granit z Australii; biały agregat z maleńkiej wyspy Niue; i biały piasek z Nowej Zelandii.



Na terenie świątyni znajdują się rozległe ogrody z ponad sześćdziesięcioma gatunkami rodzimych roślin i drzew; centrum dla odwiedzających na otwartym planie z dużą salą na spotkania, księgarnią i biurem przewodników świątynnych; rezydencja dozorcy; i Centrum Narodowe. Poza regularnym cotygodniowym programem modlitewnym z udziałem wybitnego samoańskiego chóru, w Domu Modlitwy odbywają się każdego roku specjalne uroczystości z takich okazji, jak Dzień Narodów Zjednoczonych i Międzynarodowy Dzień Kobiet.



sobota, 7 kwietnia 2018

Dom Modlitwy w Panamie, Panama

Witam Was serdecznie,

Zapraszam gorąco na podróż do Ameryki Centralnej do państwa Panama i miasta o tejże samej nazwie, aby razem  poznać nieco bliżej kolejny Dom Modlitwy. 



Poczynając od roku 1963 Powszechny Dom Sprawiedliwości kontynuował plany budowania kontynentalnych Domów Modlitwy. Następny szereg wzniesionych Świątyń odzwierciedla rozrost Wiary Baha’i w drugiej połowie dwudziestego wieku w Ameryce Centralnej, na Wyspach Pacyfiku, i nasubkontynencie indyjskim. Powszechny Dom Sprawiedliwości zawarł konstrukcję „Miejsca Świtania Wspominania Boga” w Panamie wśród międzynarodowych celów swego Planu Dziewięcioletniego w latach 1964-1973, a budowę Domów Modlitwy w Indiach i na wyspie Samoa w Planie Pięcioletnim w latach 1974-1979.

Świątynia macierzysta Ameryki Łacińskiej stoi wysoko na wzgórzu Cereo Sonsonate, na wysokości 225 metrów n.p.m., jedenaście kilometrów na północ od miasta Panama w Panamie. Teren mieści w sobie 11.6 hektarów i zapewnia malownicze widoki na miasto Panama i na morze. Kamień więgielny tejże Świątyni został położony przez Rękę Sprawy Bożej Rúhíyyih Rabbani 8 października 1967 roku. Budowa rozpoczęła się ponad dwa lata później, 1 grudnia 1969 roku, a Świątynia została dedykowana do oficjalnego użytku 29 i 30 kwietnia 1972 roku. Powszechny Dom Sprawiedliwości był reprezentowany na uroczystości otwarcia przez Rúhíyyih Rabbani. 





Powszechny Dom Sprawiedliwości wybrał na budowę Świątyni, z ponad pięćdziesięciu międzynarodowych prac zgłoszonych do rozpatrzenia, innowacyjny projekt, dzieło brytyjskiego architekta Petera Tillotsona. Robert W. McLaughlin, dziekan Szkoły Architektonicznej Uniwersytetu w Princeton, zaoferował swoją pomoc Powszechnemu Domowi Sprawiedliwości jako konsultant architektoniczny projektu. 




Paraboliczna kopuła Świątyni wybudowana na zasadzie skorupki jest osiągnięciem, które zależało od nowej w tamtym okresie technologii. Projekt strukturalny kopuły powstał przy użyciu technologii komputerowej, i był rezultatem zastosowania skrajnej cienkości warstwy materiału, tylko około dziesięciu centymetrów, oraz innych nowych materiałów i technik. Beton kopuły został położony używając techniki zwanej procesem Gunite, zastosowanej w Panamie po raz pierwszy. Proces ten polega na tym, że suchy piasek oraz cement przeciska się przez gumowego węża i miesza się z niewielką ilością wody tylko na tyle, aby stworzyć lekko wilgotną betonową mieszaninę. Po wyschnięciu betonu zewnętrzną część kopuły pokryto białymi szklanymi płytkami.



Uwzględniając parny klimat Panamy, otwory w budynku są niezaszklone, pozwalając powietrzu chłodzić atmosferę w środku i dostarczając fantastycznych widoków. Mahoniowe siedzenia spoczywają na lastrykowej podłodze. Abstrakcyjne wzory zrobione z odłamków czerwonego marmuru ozdabiają ściany podtrzymujące kopułę, przypominające wyszukane dekoracje na budynkach starożytnych Ameryk. Dziewięć ozdobnych żelaznych bram prowadzi do przestrzeni wewnętrznej, która może pomieścić 550 osób. 





Na drugiej kondygnacji balkon wychodzi na główne audytorium. Widok wnętrza Domu Modlitwy wyróżnia się dzięki abstrakcyjnemu matematycznemu wzornictwu osiemnastu połaczonych ze sobą żeber, które tworzą dekorację kopuły. Całkowita wysokość budowli ma w przybliżeniu dwadzieścia osiem metrów. 




Kanadyjski architect Siamak Hariri, zauważając wpływ panamskiego Domu Modlitwy na zespół artystów pod jego kierownictwem, który opracowywał projekt Domu Modlitwy w Chile (post o tejże Świątyni już w przygotowaniu), w ten oto sugestywny sposób opisał panamską Świątynię: „Bardzo nam się podoba dyskretne piękno Świątyni w Panamie. Świątynia ta przekracza własne poczucie samej siebie, siedząc majestatycznie, i cicho ale pewnie łącząc się z otaczającym ją krajobrazem.” 



Wszystkie zdjęcia zapożyczone z internetu.

Zapraszamy na zajęcia dla dzieci i młodzieży...

Zapraszamy na zajęcia dla dzieci i młodzieży...
Naszym zamiarem jest służyć ludziom wokół nas oferując bezpłatną służbę, która umożliwi dzieciom znaleźć w sobie najlepsze cechy, takie jak prawdomówność, szacunek czy odpowiedzialność.

Zapraszamy na spotkanie modlitewne...

Zapraszamy na spotkanie modlitewne...
Spotkania refleksji i modlitwy stanowią dla nas inspirację i duchową odnowę. Bahaici na terenie Krakowa i okolic spotykają się, aby się wspólnie modlić, czytać pisma święte, i medytować. Spotkania te otwarte są dla osób wszystkich wyznań. Skontaktuj się z nami, a podamy ci miejsce spotkań blisko ciebie.

Zapraszamy na kursy dla dorosłych...

Zapraszamy na kursy dla dorosłych...
Jeśli chcesz dołączyć do kameralnej, otwartej grupy aby wspólnie zastanowić się nad tym, jak stać się lepszym i jednocześnie polepszyć stan świata, jaki wpływ na nasz rozwój ma obmowa, kłamstwo czy prawdomówność oraz jak możemy rozwijać własne zdolności dla dobra innych, gorąco zapraszamy.

Wiara Bahá'í w skrócie

W ciągu 150 lat wiara bahai rozwinęła się z nieznanego ruchu na Środkowym Wschodzie w drugą najbardziej rozprzestrzenioną wśród niezależnych religii świata. Obejmując ludzi z ponad 1200 grup etnicznych, rasowych i plemiennych jest ona najprawdopodobniej najbardziej zróżnicowaną zorganizowaną grupą ludzi na planecie. Jej jedność jest wyzwaniem dla panujących teorii o ludzkiej naturze i perspektywach dla naszej wspólnej przyszłości.