OBJAWIENIE” KSIĘGI PEWNOŚCI”

W całym szeregu pism Bah'u'llaha "Księga Pewności" jest najważniejsza, z wyjątkiem Kitab-i-Aqdas.

Została objawiona w Bagdadzie, dwa lata przed Deklaracją, w hołdzie h.m.s.Muhammadowi, wujowi Baba ze strony matki, który mimo wielkiego szacunku dla zalet siostrzeńca, nie nawrócił się aż do czasu, gdy w Bagdadzie spotkał Baha,u,llaha i nie otrzymał „Księgi Pewności” jako odpowiedzi na swoje pytania.

Na prośbę Baha,u,llaha m.Aqa Jan opisał okoliczności, które towarzyszyły objawieniu „Księgi Pewności”.

Opowiedział, że pewnego dnia przyszedł do Baha,u,llaha h.s.Javad-i- Karbila z informacją, że dwaj wujowie Baba po odwiedzeniu sanktuariów w Karbali i Najafie są teraz w Bagdadzie i wybierają się do domu.

Baha,u,llah był absolutnie przekonany, że h.s.Javad nie będzie miał ochoty rozmawiać z Nim o Wierze i zapewnił go, że nie będzie go przekonywał do Sprawy. Poprosił go, by przyprowadził obu braci.

Następnego dnia h.s.Javad przyszedł wraz z h.m.s.Muhammadem, najmłodszy z braci nie zjawił się. Podbudowany i przytłoczony wypowiedziami Baha,u,llaha wujek Baba siedział w Jego obecności. W końcu poprosił Go, by objaśnił mu Posłannictwo Baba, upierając się, że z jego punktu widzenia niektóre tradycje islamu, dotyczące obiecanego Qa’ima nie spełniły się w jego siostrzeńcu. Z tym punktem Baha,u,llah zgodził się bez wahania. Polecił mu, by udał się do domu i po głębokim zastanowieniu sporządził listę pytań oraz wszystkich tradycji, które budziły w nim wątpliwości, i żeby ją przyniósł.

Następnym razem h.m.s.Muhammad przyniósł tą listę. W ciągu dwu dni i dwu nocy  „Księga Pewności”, obszerny list ( ponad dwieście stron), odpowiadający na wszystkie pytania, została objawiona przez Baha,u.llaha.

H.m.s.Muhammad był tak poruszony spotkaniem z Baha,u,llahem, że niezwłocznie napisał do syna h.m.Muhammada-Taqi list:

„ Stanąłem przed Czcigodnym Baha,u,llahem ( niech pokój będzie z Nim) i żałuję, że Ty nie miałeś takiej możliwości. Traktował mnie z najwyższą uprzejmością i serdecznością i zaproponował, bym został na noc. To absolutna prawda, że pozbawienie Jego obecności to największa strata. Oby mój Bóg dał mi ten przywilej, bym mógł stale przebywać w Jego obecności”.

„Księga Pewności” rozwiała wszystkie wątpliwości h.m.s.Muhammada, które żywił w swoim sercu. Po przeczytaniu „Księgi Pewności” przekonał się i zrozumiał, jak była rola Baba. Kilka lat później pisząc zadeklarował swoją wiarę w autentyczność Posłannictwa Baba i Baha,u,llaha i stał się wyznawcą tych bliźniaczych Manifestacji Boga.

Przez wiele lat oryginalny egzemplarz „Księgi Pewności” pozostawał w rodzinie h.m.s.Muhammada aż w 1948 r jego prawnuczka Fatimih-Kanum-i-Afnan pokazała go Shoghi Effendi, Strażnikowi Wiary. Otrzymał go kilka lat później i złożył w Budynku Międzynarodowego Archiwum Wiary Bahai na Górze Karmel w Hajfie.

Z literackiego punktu widzenia „Księga Pewności” powinna być uważana za najwyższe osiągnięcie literatury perskiej.

Elementy wspólnoty światowej

Zgodnie z tym, co Bahá'u'lláh przepowiedział ponad sto lat temu, nowy porządek świata musi opierać się na następujących elementach, jeśli ma zostać ustanowiony stały światowy pokój:

• uznane i bezpieczne granice dla wszystkich narodów,
• wolność przemieszczania się i myśli dla wszystkich ludzi,
• powszechne rozbrojenie,
• ustanowienie światowej federacji narodów,
• ustanowienie światowego trybunału orzekającego w dysputach międzynarodowych,

• utworzenie międzynarodowych sił militarnych zdolnych wprowadzić pokój przez przestrzeganie zasad zbiorowego bezpieczeństwa,
• zobowiązanie się do ochrony kulturowej różnorodności. 

„Gdyby którykolwiek król wystąpił zbrojnie przeciwko innemu, wszyscy powinni zjednoczyć się, aby powstać i mu przeszkodzić. Jeśli tego się dokona, narody świata nie będą już potrzebowały zbrojeń, jedynie w celu utrzymania bezpieczeństwa  zewnętrznego i utrzymania porządku wewnętrznego. To zapewni pokój i ład każdego ludu, rządu i narodu.”

Bahá'u'lláh      

Pisma Bahá'u'lláha

Tak, jak Biblia dla żydów, Ewangelia dla chrześcijan czy Qur’án dla muzułmanów, zebrane pisma Bahá'u'lláha są uważane przez bahaitów za Słowo Boże i stanowią podstawę wiary bahai.

Ilość pism pochodzących z ręki Bahá'u'lláha znacznie przekracza objawienia poprzednich Bożych Posłańców. Sam Bahá'u'lláh oszacował, że Jego zebrane dzieła wyniosłyby ponad 100 tomów, gdyby wszystkie zostały oprawione w serię książek. Pisma cechuje wielka różnorodność stylu. Bahá'u'lláh pisał w językach arabskim i perskim, wykazując absolutne opanowanie obu. Niektóre dzieła przemawiają głosem Boga, wzniosłą i piękną prozą. Inne są bezpośrednimi wypowiedziami o moralności i etyce. Jeszcze inne są dziełami mistycznymi. Wiele z nich to listy do indywidualnych osób, znane jako tablice. Wielu z nich do dzisiaj nie przetłumaczono. Jednakże Jego główne pisma przetłumaczono na większość głównych języków świata – a wybór Jego pism przetłumaczono na ponad 800 języków. Serce etycznych nauk Bahá'u'lláha jest zawarte w malej książeczce zatytułowanej Słowa Ukryte, kompilacji aforyzmów powstających od najwcześniejszych dni Jego misji. Opisuje On je jako kwintesencję duchowego przewodnictwa zawartego w kolejnych objawieniach Bożych.

Zasadniczym przedstawieniem doktrynalnego przesłania Bahá'u'lláha jest księga zatytułowana Kitáb-i-Íqán (Księga Pewności). Wykładając całą panoramę boskiego celu Kitáb-i-Íqán zajmuje się wielkimi pytaniami, które zawsze znajdowały się w sercu życia religijnego: Bóg, natura ludzkości, cel życia i funkcja Objawienia.

Wśród najlepiej znanych mistycznych pism Bahá'u'lláha jest „Siedem dolin”. To mistyczne dzieło w poetyckim języku idzie śladem podróży duszy to zjednoczenia się ze swoim Stwórcą.

Najważniejsza wśród pism Bahá'u'lláha jest Kitáb-i-Aqdas (Najświętsza Księga). Objawiona w najbardziej ponurych dniach Jego więzienia w `Akce, jest ona „Księgą Matką” objawienia bahaickiego, główną skarbnicą praw i instytucji, które zaprojektował Bahá'u'lláh dla Porządku Światowego, który obmyślił.

Proces tłumaczenia świętych pism trwa. Standard dla pracy tłumaczeniowej na język angielski ustanowił Shoghi Effendi, który stał na czele wiary bahai w latach 1921-1957. Wykształcenie odebrał na uniwersytecie w Oxfordzie i jego tłumaczenia nie tylko odzwierciedlają znakomitą znajomość języka angielskiego, lecz są także autorytatywną ekspozycję znaczenia tekstów.

Podejmując wyzwanie odnalezienia angielskiego stylu, który wiernie przekazałby wzniosły i emocjonalny charakter języków perskiego i arabskiego używanych przez Bahá'u'lláha, Shoghi Effendi wybrał formę języka angielskiego przypominającą Wersję Biblii króla Jamesa. Zgodnie z tym stylem postanowił również używać męskiego zaimka odnoszącego się do Boga – chociaż nauki Bahá'u'lláh wyjaśniają, że ze Stwórcą nie należy łączyć żadnej płci. Shoghi Effendi szeroko stosował znaki diaktryczne jako przewodnika po wymowie nazw perskich i arabskich, co praktykowane jest to dzisiaj przez całą wspólnotę bahaicką.

W rezultacie powstał styl będący pomostem między nowoczesnym językiem angielskim a stylem, w którym Bahá'u'lláh pisał w językach perskim i arabskim. Zgodnie z tym tłumaczenia Shoghi Effendi’ego, a nie oryginały arabskie czy perskie, są stosowane jako podstawa tłumaczeń na zachodnie języki.

Proces objawienia

Jak zapisywano słowa Bahá'u'lláha

Wyjątkową cechą Objawienia Bahá'u'lláha jest autentyczność Jego objawionego Słowa. Inaczej niż, na przykład, nauki Chrystusa czy Buddhy, które zostały zapisane wiele lat po tym, kiedy zostały wypowiedziane, słowa Bahá'u'lláha zostały zapisane i poświadczone w czasie, kiedy były objawiane.

Proces objawienia – jak bahaici nazywają czynność wypowiadania Słowa Bożego – jest opisany w wielu historycznych dokumentach. Jeden z obserwatorów zapisał:

„Mírzá Áqá Jan (osobisty sekretarz Bahá'u'lláha) miał wielki kałamarz rozmiaru małej miski. Miał również pod ręką dziesięć do dwunastu piór i duże arkusze papieru w ryzach. W tamtych dniach wszystkie listy, które przybywały do Bahá'u'lláha, otrzymywał Mírzá Áqá Jan. Przynosił je Bahá'u'lláhowi i, gdy otrzymał pozwolenie, odczytywał je. Potem Bahá'u'lláh nakazywał mu wziąć pióro i zapisać Tablicę, którą objawiał w odpowiedzi...

„Taka była szybkość, z jaką pisał objawione Słowo, że atrament ledwo zdążył wyschnąć na pierwszym słowie, kiedy cała strona była skończona. Wyglądała tak, jak gdyby ktoś zanurzył lok włosów w atramencie i odbił na całej stronie.” Po każdym okresie Objawienia, oryginalny manuskrypt był przepisywany, a Bahá'u'lláh Sam nadzorował i aprobował ostateczną wersję.”

Proces objawienia

Jak zapisywano słowa Bahá'u'lláha?

     Wyjątkową cechą Objawienia Bahá'u'lláha jest autentyczność Jego objawionego Słowa. Inaczej niż, na przykład, nauki Chrystusa czy Buddhy, które zostały zapisane wiele lat po tym, kiedy zostały wypowiedziane, słowa Bahá'u'lláha zostały zapisane i poświadczone w czasie, kiedy były objawiane.

     Proces objawienia – jak bahaici nazywają czynność wypowiadania Słowa Bożego – jest opisany w wielu historycznych dokumentach. Jeden z obserwatorów zapisał:

     „Mírzá Áqá Jan (osobisty sekretarz Bahá'u'lláha) miał wielki kałamarz rozmiaru małej miski. Miał również pod ręką dziesięć do dwunastu piór i duże arkusze papieru w ryzach. W tamtych dniach wszystkie listy, które przybywały do Bahá'u'lláha, otrzymywał Mírzá Áqá Jan. Przynosił je Bahá'u'lláhowi i, gdy otrzymał pozwolenie, odczytywał je. Potem Bahá'u'lláh nakazywał mu wziąć pióro i zapisać Tablicę, którą objawiał w odpowiedzi...

     „Taka była szybkość, z jaką pisał objawione Słowo, że atrament ledwo zdążył wyschnąć na pierwszym słowie, kiedy cała strona była skończona. Wyglądała tak, jak gdyby ktoś zanurzył lok włosów w atramencie i odbił na całej stronie.” Po każdym okresie Objawienia, oryginalny manuskrypt był przepisywany, a Bahá'u'lláh Sam nadzorował i aprobował ostateczną wersję.”